ก้อนน้ำตาลแสนหวาน..

ฉันน่ะ
ตั้งใจนะ
แม้จะเป็นเสื้อแค่ตัวเดียว
คิดว่าเธอจะดีใจที่ได้มันมาจากฉันคิดว่าเธอจะชอบ

แต่พอได้ยินเสียงตอนที่ฉันบอกว่าเสื้อมันเป็นยังไง
ก็พอจะเดาได้ว่าเธอรู้สึกกับมันแบบไหน

พอมอบให้กับมือ
เธอก็พูดออกมาว่า ถ้าเธอเอาไปเปลี่ยน ฉันจะโกรธไหม

แล้วฉันสมควรจะโกรธไหม
สิ่งที่ฉันอยากเห็นอยากได้ยินแต่มันผิดคาด

เธอบอกว่า ซื้อมาได้ยังไง แพงก็แพง ผ้าก็ไม่ดี เย็บก็ไม่สวย ลายก็แว้น เธอไม่กล้าใส่หรอก

ยังไม่ได้ยินคําชมหลุดจากปากสักคํา


เพียงเพราะว่าเธอไม่ชอบเสื้อสีอ่อนแบบที่ฉันซื้อ

กลับกลายเป็นความผิดฉันที่ว่า คบกันมาก็นานทําไมเลือกสั่วๆ
ไม่ตั้งใจ

ฉันพูดไม่ออก

เสียใจ น้อยใจ

เธอไม่ได้ดีใจเลย

สุดท้ายก็หอบเสื้อนั้นกลับมา


เสียใจจังเลย