ฉันกำลังจะตกงาน
 
จริงๆ ก็รู้เรื่องนี้มาคร่าวๆ ตั้งนานแล้วล่ะ
 
แต่ที่ผ่านมา มันเหมือนมีหมอกบางๆ ปกคุลมเสียจนมองไม่เห็น
 
บริษัทที่ฉันทำมาปีกว่า กำลังจะปิดตัวลง (มีท่าทีว่านานแล้ว แต่ก็ยังยืดเวลาอยุ่)
 
ถึงตอนนี้ฉันยังไม่ตกงานอย่างเป็นทางการ
 
แต่ก็รู้สึกว่าัมันชักไม่แน่นอนยังไงไม่รู้
 
ประมาณว่า หายใจไม่ทั่วท้อง
 
เพื่อนพนักงานก็ทยอยลาออก
 
เป็นจุดต่ำสุดเลยนะนี่
 
กระนั้นฉันก็ยังอยู่ต่อไป ฮ่าๆๆ
 
(อย่างมีความหวัง ว่ามันจะยังเปิดต่อ)
 
ทีนี้นับจากวันนี้เป็นต้นไป
 
อะไรๆ ที่เคยผ่านมามันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
 
ระหว่างนี้ ฉันจะสมัครงานใหม่ไปด้วย
 
เกลียดการเริ่มต้นใหม่จริงๆ --"
 
ฉันก็อยากอยู่ที่หนึ่งนานๆ เหมือนกันนะ
 
อายุก็มากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มใหม่ไปเรื่อยๆ นี่ก็ไม่ไหวแฮะ (กำลังจะ 25)
 
 
 
แต่ว่า...เอาน่า
 
เจ้านายยังไม่ไล่ออก ฉันก็จะยังไม่ออก
 
เจ้านายยังมีความหวังตลอดเวลา ฉันก็จะต้องมีความหวังบ้าง (แต่ก็ยังหางานใหม่อยู่ ^^)
 
ต่อไปนี้แม้มันจะเปลี่ยนไป ก็ต้องยอมรับมัน
 
วุ้ยๆๆ
 
สู้ๆ ว้อยๆๆๆ
 
 

คิดถึงจัง

posted on 18 Nov 2011 11:19 by oliverbee
คิดถึง
 
เธอ
 
ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ
 
อยากเจอจังเลย
 
อยากคุยด้วยจัง
 
แต่ว่า
 
เราอยู่ห่างไกลกันเหลือเกิน
 
และฉันพูดไม่ได้
 
ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไรก็ตาม
 
ฉันพูดไม่ได้
 
 
คิดถึงจังเลย
 
สบายดีไหม
 
คิดถึงมาก มาก เลย
 
 
 
 
ทำได้ก็แค่ 
 
พูดในใจ...

หรือเราไม่เข้่าใจกัน

posted on 29 Sep 2011 16:48 by oliverbee
เพราะเราไม่เข้าใจกันหรือเปล่า
 
เรื่องเรื่องหนึ่ง ทำไมมันถึงไม่มีคามเห็นที่จรงกัน
 
ฉันคิดแบบนี้ แต่ถามว่ามันผิดตรงไหนที่ฉันคิดแบบนี้
 
ฉันว่าฉันไม่ผิดนะ
 
แต่ทำไมเธอจะต้องทำเหมือนฉันที่คิดไม่เหมือนเธอนั้นผิดไปหมด
 
สุดท้าย ฉันเองหรือที่ต้องยอมรับผิด
 
ในขณะที่เธอคิดไม่เหมือนฉัน ฉันก็ไม่เคยคาดคั้น
 
เธอกำลังบังคับให้ฉันเปลี่ยนตัวตน
 
เธอทำให้ฉันเปลี่ยน แบบที่ฉันไม่อยากเปลี่ยน
 
เหมือนฝืน เหมือนบังคับ
 
นานวันเข้า
 
ฉันเริ่มจะประสาทเสีย ทนไม่ได้ 
 
ฉันเริ่มไม่มีความสุขเวลาออกความเห็น
 
ฉันเริ่มไม่อยากจะใส่ใจอธิบายให้เธอฟังว่าฉันคิดแบบนี้ เพราะอะไร
 
ฉันเริ่มไม่อยากจะพยายามต่อไปเพื่ออะไร
 
เบื่อ
 
เปลี่ยนตัวเองเสียทีเถอะ
 
 
 
 
 
 

ฉันตั้งใจนะ

posted on 04 Aug 2011 19:28 by oliverbee
ฉันน่ะ
ตั้งใจนะ
แม้จะเป็นเสื้อแค่ตัวเดียว
คิดว่าเธอจะดีใจที่ได้มันมาจากฉันคิดว่าเธอจะชอบ

แต่พอได้ยินเสียงตอนที่ฉันบอกว่าเสื้อมันเป็นยังไง
ก็พอจะเดาได้ว่าเธอรู้สึกกับมันแบบไหน

พอมอบให้กับมือ
เธอก็พูดออกมาว่า ถ้าเธอเอาไปเปลี่ยน ฉันจะโกรธไหม

แล้วฉันสมควรจะโกรธไหม
สิ่งที่ฉันอยากเห็นอยากได้ยินแต่มันผิดคาด

เธอบอกว่า ซื้อมาได้ยังไง แพงก็แพง ผ้าก็ไม่ดี เย็บก็ไม่สวย ลายก็แว้น เธอไม่กล้าใส่หรอก

ยังไม่ได้ยินคําชมหลุดจากปากสักคํา


เพียงเพราะว่าเธอไม่ชอบเสื้อสีอ่อนแบบที่ฉันซื้อ

กลับกลายเป็นความผิดฉันที่ว่า คบกันมาก็นานทําไมเลือกสั่วๆ
ไม่ตั้งใจ

ฉันพูดไม่ออก

เสียใจ น้อยใจ

เธอไม่ได้ดีใจเลย

สุดท้ายก็หอบเสื้อนั้นกลับมา


เสียใจจังเลย


อย่างไร...

posted on 01 Aug 2011 11:17 by oliverbee
ความรู้สึก
 
แบบนั้น
 
มันเป็นยังไงเหรอ..

ดีแต่ปาก

posted on 13 Jul 2011 10:31 by oliverbee
บางคนก็สักแต่พูด
 
พูดตามใจตัวเองนึก
 
อยากให้คนอื่นเห็นใจแล้วเค้าพูดกันแบบนี้เหรอ
 
เอาแต่ใจชะมัดยาด
 
ทีตอนพูดล่ะก็ ทำเป็นไม่แคร์ ไม่สน
 
สารพัดจะขุดมาพูด
 
แบบนี้เรียก ตบหัวแล้วลูบหลังหรือเปล่า
 
ทำแบบนี้ไม่ได้น่ารักเลยสักนิด
 
ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียด
 
จำไว้เลยล่ะกันว่า
 
ฉันก็เจ็บแล้วจำ
 
ฉันจำทุกคำพูดด้วย
 
นานๆ ทีมันก็ดีหรอก
 
แต่นี่บ่อยเกินไปไหม
 
เอาแต่ใจเกินไปไหม
 
ไม่ใช่แม่พระถึงจะตามใจเอาใจทุกอย่างได้
 
ฉันเป็นก็คนเหมือนกัน 
 
ขี้เบื่อ ขี้รำคาญ
 
ยิ่งเจอแบบนี้แล้ว
 
ยิ่งอยากหนีให้ไกล
 
บอกคำเดียว...
 
เบื่อ!!!!

ขอร้องเถอะ

posted on 12 Jul 2011 10:45 by oliverbee
อย่า
มา
เยอะ
กับ
กู
ได้ไหม
 
 
 
กู
ทน
ไม่
ไหว
แล้ว
นะ
 
 
 
 
 
โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

กลับไม่ได้ไปไม่ถึง

posted on 08 Jul 2011 11:38 by oliverbee
เบื่อ
เสียใจ
ทำไมมันถึงรู้สึกทรมานแบบนี้วะ
ทำไมไม่เป็นตัวของตัวเอง 
ทำไมทำอะไรไม่ได้เลย
 
 
เบื่อ
เสียใจ
ทำไมเราต้องตามใจคนอื่นขนาดนี้
ทั้งที่เรายังตามใจตัวเองได้ยาก
ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้น
มันเพื่ออะไรเหรอ
เพื่อให้เขาพอใจ
หรือว่าเพื่อความสุขของเรา
 
แต่ทำไมเราถึงอยากร้องไห้ในทุกครั้งที่ตัดสินใจ
เพราะว่าเราตัดสินใจผิดเหรอ
เพราะว่ามันขัดกับตัวเราเหรอ
 
ต้องการอะไรจากเรา
ผิดตรงไหน
ซ้ายก็ไม่ได้ ขวาก็ไม่ได้
 
ไม่ใช่ควาย ไม่ใช่หมานะ
 
 
เบื่อเสียใจ
 
เมื่อไหร่จะหลุดพ้นจากวงจรเดิมๆ เสียที

บางที...

posted on 08 Jul 2011 09:59 by oliverbee
บางทีเราก็ขัดใจกันเองบ้าง
 
 
บางทีเราก็เห็นแก่ตัว
 
 
บางทีก็ยอมเพราะอยากให้เรื่องมันจบ
 
 
บางทีไม่อยากรื้อฟื้น แต่กลับต้องมานั่งเสียน้ำตากับเรื่องซ้ำๆ
 
 
บางทีก็อยากได้รับการยอมรับบ้าง
 
 
บางทีก็อยากมีคนรับฟัง ไม่โต้ ไม่เถียง
 
 
ขอมากไป...ตรงไหน

ยินดีด้วย

posted on 04 Jul 2011 12:37 by oliverbee
วันนี้
นั่งดูรูปผู้ชายคนหนึ่ง คนที่เราเคยแอบชอบ
คนที่เคยทำให้เราหัวใจเต้นแรงมากถึงขนาดว่าได้ยินเสียงมันเลย
ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว 
ตอนนั้นก็แค่ม.5 ม.6 เองมั้ง
โตกว่าเราตั้ง 6 ปี
จำได้ว่าตอนนั้นเขาอายุ 24 ปี เราแค่ 17-18
ตอนนี้ เวลาผ่านไปห้าหกปีแล้ว เราไม่เคยได้เจอเค้าอีกเลย
เหลือไว้แค่ความทรงจำว่า
ครั้งหนึ่งเราก็เคยหวั่นไหว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เราเคยได้ติดต่อเขาอีกทีตอนปีสอง ทาง MSN
จำได้ว่า ความรู้สึกทั้งหลาย มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
เรายังชอบเขาอยู่ แต่ไม่มากเท่าเดิม
เรายังอยากเจอเขาอยู่ แต่ก็ในฐานะที่เราเคยรู้จักกัน
 
 
ทุกวันนี้ เห็นกันแค่ในเฟสบุค
ได้แต่ดูภาพ ไม่เคยโพสต์ ไม่เคยคอมเมนต์
รู้สึกได้ว่าความรู้สึกมันเปลี่ยนไปอีกหน่อย
เราไม่ได้ชอบเขาแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว
เราแค่รู้สึกดีๆ ให้แก่กันเท่านั้น 
อันที่จริงเป็นแค่ความรู้สึกของเราคนเดียวเองต่างหาก
 
 
 
 
 
ตอนนี้
ดูรูปเขาอีกครั้ง
เป็นรูปที่เขาถ่ายกับผุ้หญิงอีกคนหนึ่ง
ที่ธรรมดา ไม่มีสำอางค์ ไม่ได้แต่งหน้า
ไม่มีแฟชั่น มีแค่เสื้อยืด กางเกงผ้า และรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อ
แค่นี้ก็ดูรู้แล้วว่า
วิถีชีวิตของเราต่างกัน
เขาลุยๆ เธอก็ลุยๆ
เขาปีนเขาได้ เธอก็ทำได้
เขาลำบากได้ เธอก็ลำบากได้
เมื่อมาเทียบกับตัวเรา มันก็...คนละเรื่อง
ต่างกันโดยสิ้นเชิง
 
 
 
 
ดีแล้ว ที่มันเป็นแบบนี้
เพราะเราไม่เหมือนกันสักอย่าง
 
 
 
 
วันนี้ เห็นรูปของเขาอีกครั้ง
เป็นรูปที่เขาัจับมือกับผู้หญิงคนนั้น
แต่วันนี้ ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดสีขาวสวยสะพรั่ง
 
 
 
 
 
ดีใจด้วย รอยยิ้มบนใบหน้าเธอบอกแบบนั้น
รอยยิ้มของเขาก็เหมือนกัน
 
 
 
 
ดีแล้วที่เราเป็นเพียงแค่คนรู้จัก
 
 
 
 
ดีใจด้วย  ก็ทำได้ดีเท่านี้
 
 
 
ดีใจด้วย